من مشتاق و آرزومندى مباد كه هنگام نزديكى تو به من فرا رسد « خدا آن روز را نياورد » چه قدر خواهش تو از من دور است . برو و غير مرا بفريب كه مرا به تو نيازى نيست من تو را سه بار طلاق گفته‌ام و رجوعى در آن نخواهد بود . زندگانى در تو كوتاه و بزرگيت اندك . و آرزويت ناچيز و پست است . آه ، آه از كمى توشه و درازى راه و بزرگى خطر . اين سخنان ، بروشنى ملكهء عفت و ريشه كن ساختن شهوت را بطور كلى براى آن حضرت ثابت مىكند . مقصود از سفر در اين جا سفر كردن در راه خداست نه سفر كردن به سوى خدا چنان كه پيش از اين تفاوت ميان آن دو سفر را شناختى . 4 - گفتار امام عليه السلام در توصيف بندگان مخلص خداست ( 1 ) ، كه از معدنهاى دين و ميخهاى زمين خداوند مىباشند ( جواهرات ارزندهء الهى را از او بگيرند و زمين دلهاى مردم به وجود او آرامش پذيرد . ) عدل و داد را بر خود لازم شمرده و نخستين كار عادلانه اش آن است كه هوا و هوس را از خويشتن دور ساخته اوصاف حق را بيان فرموده و خود بدان عمل نموده است . هيچ خير و خوبى را رها نكرده و به انتهاى آن رسيده است . ( به آن عمل كرده ) . و در هيچ جا گمان نيكى نبرده مگر آن كه قصد آن را كرده ( از باب احتياط انجام داده ) . رشتهء اختيار خويش را به ( دست ) قرآن كريم سپرده و قرآن رهبر و پيشواى اوست . هر جا كه قرآن بار گشايد ، او فرود آيد و هر جا كه او منزل كند او نيز منزل مىگزيند . و هر كه داراى انصاف باشد مىداند كه اين سخن از على عليه السلام صادر نشده در حالى كه خود خلاف آن را انجام داده باشد .

--> ( 1 ) شرح اين عبارات را در جلد دوّم شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد چاپ مصر صفحه 226 و به شرح ابن ميثم چاپ اوّل سال 1276 صفحه 216 - 214 مىباشد .